„Katniss Everdeen, dziewczyna, która igra z ogniem, wznieciła iskrę, a ta, nie ugaszona w porę, podpali całe Panem.”

Igrzyska Śmierci, W pierścieniu ognia, Kosogłos

Trylogia Igrzysk Śmierci Suzanne Collins jest dosyć popularna ze względu na jej ekranizację. Pierwszą część przeczytałam rok temu, a do pozostałych wróciłam dopiero po obejrzeniu filmu drugiego tomu, którego zakończenie zmusiło mnie do zapoznania się z treścią tomu finałowego i lepszego zrozumienia "W pierścieniu ognia". Nie pamiętam dlaczego początkowo porzuciłam tę serię, ale teraz żałuję, że to zrobiłam.

Igrzyska Śmierci przestawiają antyutopijny świat podzielony na dwie grupy - 12 dystryktów, oraz tajemniczy, zrównany z ziemią Dystrykt 13, którzy są zastraszani przez Kapitol, w którym znajdują się bogaci ludzie żerujący na dystryktach. Aby straszyć ludzi i zmuszać do posłuszeństwa organizują od lat Głodowe Igrzyska, w których celem jest wyłonienie przedstawicieli obu płci każdego dystryktu i zamknięcie ich razem na arenie wśród licznych niebezpieczeństw, a wyjść cało może tylko jedna osoba - zwycięzca, który zabije wszystkich pozostałych. Nieszczęśliwym trafem do Igrzysk trafia główna bohaterka.


Katniss często wymykała się wraz z przyjacielem na nielegalne polowania, przez co umiała zabijać zwierzęta. Ale nigdy nie skrzywdziła człowieka. Z jej dystryktu wylosowany zostaje również Peeta - młody piekarz, którego szanse na wygraną od początku są nikłe.

„-Chcę dowieść, że jestem kimś więcej niż zaledwie pionkiem w ich igrzyskach
-Ale nie jesteś kimś więcej. Nikt z nas nie jest. Na tym polegają igrzyska”

 Co się dzieje, kiedy zwykli ludzie zmuszeni są do zabijania? Książka opisuje życie w stylu "zabić albo zostać zabitym", gdzie jeśli zawahasz się przez skrzywdzeniem kogoś, możesz już nie mieć okazji by tego pożałować. Katniss przechodzi ogromną przemianę wewnętrzną. Zwykła dziewczyna zmienia się w maszynę do zabijania. Oczywiście nie wychodzi z tego bez szwanku. Towarzyszące jej wyrzuty sumienia nie opuszczą jej do końca życia. Traumatyczne przeżycia odbijają się w jej światopoglądzie- już nigdy nie będzie taka jak kiedyś. Areną staje się cały jej świat nawet po zakończeniu Igrzysk. Nieświadomie bohaterka robi rzeczy, przez które giną ludzie, jeden niewielki okaz buntu wprawia w ruch maszynę, która nie przestanie się kręcić.

„To odbiera zdecydowanie więcej niż życie. Mordowanie niewinnych ludzi? — mówi Peeta. — Odbiera wszystko to, czym jesteś."

Książka potrafi wywrzeć na człowieku niesamowite wrażenie. Zmusza do refleksji, choć nie jest jakąś ciężką lekturą. Katniss daje się lubić już po pierwszych stronach. Nie jest taka jak inni, w młodym wieku została zmuszona by zaopiekować się własną rodziną i łamała prawo, by przetrwać. Buntownicza, bystra i zdolna dziewczyna, zostaje zmanipulowana i nie może się uwolnić spod wpływów innych. Collins bardzo dobrze rozbudowała charaktery bohaterów, których poznajemy coraz lepiej z każdą stronicą.


Od początku do samego końca nie wiemy komu można zaufać. Kto mówi prawdę, a kto chce ją tylko wykorzystać do własnych celów? Z czasem przekonujemy się, że tak na prawdę nikt nie miał prawdziwie szczerych intencji. Układy i spiski są wszędzie, nawet wśród najbardziej zaufanych osób. Jest to powodem, dla którego książka nas intryguje i wciąga, przyciąga nas myśl o tym co będzie dalej, zastanawiamy się o co w tym wszystkim może chodzić niecierpliwie czekając na odpowiedzi.  Część wyjaśnia się już w pierwszym tomie, część okazuje się kłamstwem i dopiero na końcu całej Trylogii wiemy jak było na prawdę.  Książka zaskakuje nas każdym zwrotem akcji, bohaterka ciągle ociera się o śmierć i cudem wychodzi cało z opresji. Oczywiście tylko fizycznie - wiele wypadków odbija się na jej psychice, czego konsekwencje najbardziej widoczne są w części finałowej, gdy bohaterka wiedząc o wszystkich kłamstwach załamuje się i odmawia współpracy. Niestety, pionek, który raz był w grze nie kończy jej dopóki żyje - przez co Katniss znów zostaje wmanipulowana w intrygi. Jest to książka przygodowa, ciągle się coś dzieje, dochodzą nowe kłopoty. Czytając ją nie da się nudzić.


Wątek romantyczny jest słabo rozbudowany. Dziewczyna nie darzy nikogo wielką miłością, co może zawieść wiele fanek romansów. Katniss darzy miłością dwóch mężczyzn, lecz zdaje się tak na prawdę nie kochać żadnego z nich. Nie potrafi się zdecydować, z którym z nich chciałaby być, z każdym z nich ma swoje epizody, a którego wybierze możemy się dowiedzieć tylko kończąc całą Trylogię. Nie ma tu żadnych szaleńczych porywów miłości, tylko spokojne uczucie oparte na przyjaźni i doświadczeniach.


Zakończenie było wspaniałe. Tragizm połączony z sielanką, coś dobrego i złego, niby happy end, ale z wielką nutą goryczy. Ale nie mówię tylko o zakończeniu finałowym. Każda część kończyła się w tym sadystycznym momencie, który przyciąga czytelników do czytania dalszych losów bohaterów. Trylogia Igrzysk nie była wesoła - była smutna, momentami tragiczna i melancholijna i nade wszystko realistyczna. Autorka nie przesłodziła tej historii za co ją wielbię.  Trylogię oceniam 9/10, gdybym w skali uwzględniała połówki, ocena byłaby wyższa.

Zanim umrę

Aby odpocząć od fantastyki postanowiłam wziąć się za lekturę książki Jenny Downham "Zanim umrę". Opowiada o siedemnastolatce chorej na białaczkę, która godzi się z faktem, że nie czeka jej śmierć ze starości. W trakcie czytania wszystko zaczynało mi się wydawać znajome - jak się przekonałam, obejrzałam 2 lata temu ekranizację noszącą tytuł "Now is Good".


Książkę czyta się szybko, jest wciągająca i... lekka. Może nawet zbyt lekka na tę tematykę. Przeczytałam ją w jakieś 4 godziny, choć zastanawiałam się czy nie zrezygnować z niej gdy zdałam sobie sprawę, że zakończenie mnie nie zaskoczy. Jak się później okazało - zaskoczyło. Sądziłam, że będzie podobnie jak w filmie, co jest oczywiste, ale przekonałam się, że "Zanim umrę" jest mniej drastyczną wersją filmu. 


O ile "Now is Good" jest naładowane emocjami, tak bardzo, że pamiętam je do teraz, o tyle książkowa wersja jest słodszą, troszkę bardziej naiwną wersją tej historii. Jednakże to dzięki książce lepiej zrozumiemy tę opowieść. Nie popłakałam się przy "Zanim umrę". Zakończenie nie sprawiło, że nie mogłam sobie znaleźć miejsca i nie wryło się w moją psychikę, co miało miejsce przy filmie.


Bohaterka chce przed śmiercią zaznać życia - uprawiać sex, brać narkotyki, złamać prawo i zostać sławną. Tworzy listę gdzie zamieszcza wszystkie rzeczy, które chce zrobić - a ma pole do popisu, bo zrozpaczeni rodzice na wszystko jej pozwalają. Jest inteligentną dziewczyną, a większość jej marzeń jest po prostu desperackim krokiem, żeby popełnić jak najwięcej życiowych błędów. Mamy także do czynienia z jej przyjaciółką, która jest lekkomyślna i niczym się nie przejmuje. Obie dziewczyny da się polubić.


Wątek romantyczny jest przeciętny, książka jest przewidywalna, lecz jest miłą odskocznią od rzeczywistości. Mimo wszystko zmusza do przemyśleń nad życiem, które w każdej chwili może nam zostać odebrane. Nie ma tam nic co by odrzucało, ani też nic co zapamiętałabym na długo, dlatego oceniam ją 6/10  :)

Podróże w czasie

Trylogia Czasu: Czerwień Rubinu, Błękit Szafiru, Zieleń Szmaragdu

Poza czasem: Magiczna gondola, Złoty most


W dzisiejszej notce przedstawię wam dwie serie o podróżach w czasie: Trylogię Czasu Kerstin Gier oraz Poza czasem Eva Völler. Będzie to o tyle niesprawiedliwe, że dzieło Gier jest już zakończone, natomiast Poza Czasem czeka jeszcze kontynuacja. Obie pozycje mają w sobie coś urzekającego, ale pomimo, że dotyczą tej samej tematyki - są zupełnie różne.


Pierwszą dostrzegalną różnicą jest wątek romantyczny. O ile Eva Völler subtelnie wplata go do akcji, o tyle Trylogia jest nim wręcz denerwująco przesiąknięta. Oba związki mają swoje wzloty i upadki, obie bohaterki lekko rozpaczają, jednakże  te opisy i przeżycia są bardziej obszerne u Gier.
„- Jest w nim zakochana. - Nie, nie jest. - Ależ tak, jest. Tylko jeszcze o tym nie wie.”~T.C.
Nie potrafię do końca zdecydować, która autorka lepiej opisała miłość między bohaterami. Zarówno Gwen, bohaterka Trylogii, jak i Anna, występująca w serii Poza Czasem nie mają łatwego związku, ponieważ podróże w czasie stale komplikują ich życie.  Każda z nich kocha innego podróżnika w czasie, który akurat jest jedynym jakiego poznała w swoim wieku, co wydaje się bardziej niż trochę naiwne, ale myślę, że można to jeszcze wybaczyć :)


Jeśli chodzi o bohaterki - obie dziewczyny są uparte i nie dają sobą manipulować. Łączy je także ciekawość, żeby nie powiedzieć wścibskość i zdolność do pakowania się w kłopoty.
„W przeciwnym razie musiałabym wcielić w życie plan B. Miał on jednak taką wadę że najpierw musiałabym go wymyślić.”~P.C.
Bohaterki przeżywają swoją pierwszą miłość na przestrzeni wieków, spotykają je zwariowane, czasem zabawne sytuacje i nie poddają się pomimo przeciwności losu.  Wykazują się niezdarnością i niedyskrecją oraz niespotykanym jak na podróżniczki w czasie talentem, który skrzętnie ukrywają. Jeśli chodzi o charakter, są do siebie bardzo podobne.
„- To było strasznie lekkomyślne i ogromnie... niebezpieczne, i... Przełknął ślinę i wlepił we mnie wzrok. - I, do wszystkich diabłów, dość odważne.” ~T.C.
Także duże podobieństwo można zauważyć w ich wybrańcach. Zarówno Gideon z T.C jak i Sebastiano są doświadczonymi podróżnikami, którzy początkowo nie zwracają na dziewczyny uwagi. Jednak z czasem, poznając je lepiej, zaczynają pałać do nich uczuciem, lecz napotykają liczne komplikacje i nie mają do nich zaufania.


Kolejną widoczną różnicą jest czas i miejsce. Magiczna Gondola rozgrywa się w Wenecji, Złoty most w Paryżu, a autorka wprowadza nas ze szczegółami do tych miejsc zarówno w przeszłości jak i w czasach teraźniejszych, wymieniając wszystkie nazwy budynków i opisując drogę przebywaną przez bohaterkę. Każda z książek ma główny wątek, a zakończenia nie męczą nas tygodniami myślą: "co będzie dalej? " Wydarzenia rozgrywają się tygodniami, zaś między pierwszą a drugą częścią pominięty jest cały rok. Inaczej jest w Trylogii Czasu - cała akcja trzech części rozgrywa się w tydzień, może dwa, każda część kończy się w "sadystycznym" momencie, a następna kontynuowana jest w chwili, w której przerwana została poprzednia. Wydaje się, że jest tylko jedna główna akcja, do której zmierza każda z poprzednich części, dlatego tej Trylogii nie można oceniać pojedynczo - no.. właściwie można, ale jest to trudne. Tym bardziej, że kocha się ją najbardziej za to jak w ostatniej części wszystko się wyjaśnia, a każdy element układanki wpada na swoje miejsce. Tajemnice i zagadki w końcu znajdują odpowiedź, co jest dosyć skomplikowane, lecz da się to zrozumieć i się w tym połapać. Dlaczego tajemniczy, cichy lokaj pomaga Gwen wyjaśnia się niestety dopiero w ostatnich zdaniach Zieleni Szmaragdu, lecz inne łamigłówki udaje nam się rozwiązać wcześniej - wraz z główną bohaterką. Jak dla mnie jest pewna sprawa, którą wydaje się niejasna, ale może po prostu czegoś nie zrozumiałam?


„To bardzo osobliwe gościć swoje wnuki nim się jeszcze ma dzieci.”~T.C.
Wspominając o czasoprzestrzeni - w Trylogii Czasu wszystko już się wydarzyło, ktoś zdradził, ale  nie można dowieść kto, bo zrobi to on dopiero w przyszłości. Wszyscy podejrzewają o to niczego nieświadomą Gwen, z powodu jej kuzynki Lucy, która wcześniej oszukała innych i ukradła chronograf - urządzenie do kontrolowanego przenoszenia w czasie. Bez niego podróże trwają kilka godzin i nigdy nie wiadomo gdzie bohaterkę poniesie - a raczej kiedy. Nie można zmienić przeszłości, gdyż każdy krok już został zrobiony i jest dokładnie zaplanowany.  Zupełnie inaczej jest w Magicznej Gondoli, gdzie bohaterowie na niezwykłej, czerwonej gondoli (wraz z Anną, która przypadkowo wpadła do wody, gdy ta przepływała) wybierają się w przeszłość by wypełnić misję. Jaką? Tego nie wiedzą. Ile czasu tam spędzą? Dopóki nie skończą swojego zadania. Wcześniej, niestety, nie ma możliwości powrotu. To praca Sebastiano, nie gen zmuszający do podróży wbrew jego woli. Do tego tajemnicza wenecka maska, którą dostaje główna bohaterka - jakie ma spełnić zadanie? Czy jej podróż w przeszłość aby na pewno była przypadkowa? Zagadkowość i tajemnice, które zmuszają nas do dalszego poznawania przygód są cechą charakterystyczną dla obu serii. O ile w książkach Gier można cofnąć się w przeszłość i opowiadać o wszystkim, w Poza Czasem nie jest to możliwe, gdyż każde przyszłe słowo jest tłumaczone wbrew ich woli na dany język charakterystyczny dla epoki. Nie mogą wypowiedzieć nic co dotyczyłoby przyszłości - co potrafi niezwykle komplikować życie, bo niektóre sprawy bardzo trudno wytłumaczyć.


Trylogia Czasu ma w sobie to, że występuje tam o wiele więcej śmiesznych sytuacji. Autorka ma niezwykłe poczucie humoru, co pokazuje w każdej części, w zachowaniach i wypowiedziach bohaterów. W drugiej porównywanej przeze mnie pozycji także on występuje, ale w znikomych ilościach.


Podsumowując: Trylogię Czasu polecam tym, którym jeszcze nie do końca zbrzydły te młodzieżowe wątki romantyczne i cenią sobie poczucie humoru. Poza Czasem jest dla tych, którzy cenią akcję, lubią czytać o innych krajach i realiach przeszłości. Obie pozycję wciągają, zawierają tajemnice i zdrajców, są skomplikowane w ten zrozumiały sposób i są na prawdę warte przeczytania. Trylogię czasu oceniam 8/10, Poza czasem jak dla mnie nie podlega jeszcze ocenie, gdyż cała seria nie została dotychczas wydana.

Ekranizacje 2014

Jako, że mój blog istnieje niecały tydzień nijak nie zrobię podsumowania roku. Dlatego przedstawiam wam zapowiedź przyszłego- 2014 roku w filmowej odsłonie:



Złodziejka książek
31.01.2014
W czasie wojny mała dziewczynka ukrywana jest przez rodzinę zastępczą. Pocieszenie znajduje czytając skradzione książki.

Elusion
18.03.2014
„Elusion” jest współczesnym thriller’em sci-fi o dwójce dotkniętych miłością nastolatków. Odkrywają, że bardzo popularna gra stworzona przez ich najlepszego przyjaciela, który używa głębokiej hipnozy do przeniesienia graczy do alternatywnego wirtualnego świata, jest właściwie czymś o wiele bardziej złowieszczym niż się wydaje

Niezgodna
21.03.2014
W dystopijnym Chicago nastoletnia Beatrice Prior, próbuje zmierzyć się z problemami jakie stawia przed nią społeczeństwo, które dzieli ludzi na podstawie cech charakteru - Prawość (szczerość), Altruizm (bezinteresowność), Nieustraszoność (odwagę), Serdeczność (pokojowe nastawienie) i Erudycja (inteligencję). Występuje ona ze swojej frakcji i dołącza do konkurencyjnej grupy, gdzie zakochuje się w pewnym tajemniczym mężczyźnie.         
                                                           

 

Akademia Wampirów: Siostry krwi
Ameryka: 14.02.2014
Polska:  04.04.2015
W szkole imienia świętego Władimira wampiry czystej krwi – moroje – uczą się posługiwać swoimi nadnaturalnymi darami, a mieszańce – dampiry – szkolą się na ich opiekunów i oddanych strażników. Posępne mury kryją jednak więcej mrocznych tajemnic, niż można by podejrzewać. Lissie Dragomir, morojce ze szlachetnego rodu, grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Czy dampirka Rose, połączona z nią telepatyczną więzią, zdoła ochronić przyjaciółkę?                                                        

Gwiazd naszych wina
6.06.2014
Szesnastoletnia Hazel choruje na raka i tylko dzięki cudownej terapii jej życie zostało przedłużone o kilka lat. Jednak nie chodzi do szkoły, nie ma przyjaciół, nie funkcjonuje jak inne dziewczyny w jej wieku, zmuszona do taszczenia ze sobą butli z tlenem i poddawania się ciężkim kuracjom. Nagły zwrot w jej życiu następuje, gdy na spotkaniu grupy wsparcia dla chorej młodzieży poznaje niezwykłego chłopaka. Augustus jest nie tylko wspaniały, ale również, co zaskakuje Hazel, bardzo nią zainteresowany. Tak zaczyna się dla niej podróż, nieoczekiwana i wytęskniona zarazem, w poszukiwaniu odpowiedzi na najważniejsze pytania: czym są choroba i zdrowie, co znaczy życie i śmierć, jaki ślad człowiek może po sobie zostawić na świecie.

Błękit szafiru
7 sierpnia 2014  - niemiecka premiera  2giej części Trylogii Czasu Kerstin Gier.
Pewnego dnia szesnastoletnia Gwen odkrywa, że jest posiadaczką genu podróży w czasie – niespodziewanie przemieszcza się o sto lat wstecz. Okazuje się, że nie jest jedynym podróżnikiem - istnieje całe tajne bractwo, zajmujące się kontrolą dwunastu podróżników w czasie – Gwen jest ostatnim z nich. Szybko odkrywa, że jedenastym jest bardzo atrakcyjny dziewiętnastolatek: Gideon. Ale zakochiwanie się nie jest takie proste gdy się skacze tam i z powrotem w czasie i gdy trzeba wypełnić niebezpieczną misję w XVIII. wieku.

Dawca
15.08.2014
W świecie Jonasza wszystko jest doskonałe: nie ma bólu, przemocy ani cierpienia, nie trzeba podejmować decyzji ani dokonywać wyborów. Nie ma też barw, muzyki ani uczuć. Obowiązuje tu ścisły regulamin, którego nikt nie waży się łamać. Każdy zna przypisaną mu rolę w społeczeństwie i wykonuje ją perfekcyjnie. Dwunastoletni Jonasz ma właśnie otrzymać swoją i rozpocząć szkolenia. Wtedy dowiaduje się czegoś, co nim wstrząsa i burzy tak mozolnie wypracowany ład jego świata.

Więzień Labiryntu
19.09.2014
”Więzień Labiryntu” to historia Thomasa, który pewnego dnia budzi się w ciemnej windzie,a  jedyną rzeczą jaką pamięta jest jego imię. Kiedy drzwi się otwierają jego oczom ukazuje się grupa nastoletnich chłopców, która wita go w Strefie – otwartej przestrzeni otoczonej wielkimi murami, która znajduje się w samym centrum wielkiego i przerażającego Labiryntu.



Kosogłos cz.1 (3 część Igrzysk Śmierci)
20.11.2014
Katniss Everdeen wraz z matką i siostrą mieszka w Trzynastce - legendarnym podziemnym dystrykcie, który wbrew kłamliwej propagandzie Kapitolu przetrwał, a co więcej, szykuje się do rozprawy z dyktatorską władzą.
Katniss mimo początkowej niechęci, wykończona psychicznie i fizycznie ciężkimi przeżyciami na arenie, zgadza się zostać Kosogłosem - symbolem oporu przeciw kapitolińskiemu tyranowi.

"Upadli" Lauren Kate
W Danielu Grigori jest coś boleśnie znajomego.
Luce Price zwraca uwagę na tajemniczego i zdystansowanego Daniela już pierwszego dnia w szkole Sword & Cross w dusznej Georgii. On jest jedynym jasnym punktem w miejscu, gdzie nie wolno korzystać z komórek, inni uczniowie to świry, a każdy ich ruch śledzą kamery.
Choć Daniel nie chce mieć nic wspólnego z Luce – i robi wszystko, żeby dać jej to wyraźnie do zrozumienia – dziewczyna nie potrafi się powstrzymać. Przyciągana niczym ćma do płomienia, musi dowiedzieć się, jaką tajemnicę ukrywa Daniel… nawet gdyby to miało ją zabić.
„Upadli” to powieść ekscytująca i romantyczna, połączenie wciągającego thrillera i historii miłosnej.



"Szeptem" Becca Fitzpatrick Patch jest tajemniczy i zabójczo przystojny. Nic dziwnego, że szesnastoletnia Nora uległa jego urokowi. Niemal natychmiast w jej życiu zaczęły dziać się rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Chyba że…
Chyba że ktoś wie, że znalazł się w samym środku bitwy. Bitwy, którą od wieków toczą Upadli z Nieśmiertelnymi. O Twoje życie.

Ale cicho sza… Są tajemnice, o których mówi się tylko szeptem...

Dary Anioła: Miasto Popiołów
Clary Fray poszukując swojej zaginionej matki, trafia do tajemnego świata, położonego głęboko pod ulicami Nowego Jorku, zwanego Podziemnym Światem, pełnego tajemniczych wróżek, wampirów, hybryd człowieka i wampira, i demonów. Clary jest rozdarta pomiędzy uczuciami, które żywi do dwóch chłopców – jej najlepszego przyjaciela, Simona, oraz do tajemniczego łowcy wampirów, półczłowieka, półanioła Jace’a. Okazuje się, że jej ojcem jest zbuntowany Nocny Łowca,Valentine, który jest winien morderstw i zdrady.Teraz powraca na czele wiernych mu zwolenników aby dokończyć przewrotu i dokonać eksterminacji wszystkich demonów i wampirów. Valentine odkrywa przed Clary straszną tajemnicę: ma ona brata i jest nim Jace. Valentine dokonuje napadu na siedzibę Nocnych Łowców i ucieka wraz z Jacem. Clary pozostaje sama i wyrusza do ostatniego schronienia Nocnych Łowców.


Jeśli zostanę
Mia straciła wszystko. Czy miłość pokona śmierć? Po tragicznym wypadku, w którym zginęli jej najbliżsi, Mia trwa w stanie dziwnego zawieszenia. Musi podjąć decyzję, czy walczyć o odzyskanie przytomności, czy też poddać się i umrzeć. Próbując rozstrzygnąć ten dylemat, , wspomina dotychczasowe życie. Poruszająca książka o dającej wsparcie rodzinie, przyjaźni, samotności i znajdowaniu swego miejsca na ziemi, o umiejętności żegnania się z przeszłością i przyjmowania tego, co nadchodzi. „Jeśli zostanę” opowiada o potędze miłości i wyborach, których każdy z nas musi dokonać.

Angelfall
"Aniele, stróżu mój... szeptaliśmy przez setki lat. Myliliśmy się. Teraz to właśnie ONE okazały się naszym największym koszmarem."
Ziemię ogarnęły ciemności. Państwa upadły, szpitale, szkoły i urzędy stoją puste, nie działają komórki. Za dnia na ulicach rządzą brutalne gangi, ale kiedy zapada mrok wszyscy wracają do kryjówek, kryjąc się przed grozą Najeźdźców. Anioły. Niektóre piękne, inne jakby wyjęte z najgorszych koszmarów, a wszystkie nadludzko potężne. Przez wieki uważaliśmy je za swoich stróżów, teraz okazały się agresorami siejącymi śmierć. Dlaczego zstąpiły na ziemię? Z czyjego rozkazu? Jaki mają plan? Czy ludzie zdołają im się przeciwstawić?

Siedemnastoletnia Penryn wyrusza w desperacki pościg, żeby uratować życie młodszej siostry. Żeby zwiększyć swoje szanse musi zjednoczyć siły ze swoim wrogiem. Oboje przemierzają Kalifornię, niegdyś piękną i słoneczną, dziś kompletnie zniszczoną i wyludnioną, a wszechobecna śmierć niejednokrotnie zagląda im w oczy. Na końcu podróży, w San Francisco, każde z nich stanie przed dramatycznym wyborem.
Czy postąpią właściwie?

SERIALE:

„Ugryziona” Kelley Armstrong
13.01.2014

Elena Michaels (Laura Vandervoort), wiedzie normalny żywot, taki o jakim zawsze marzyła: jest fotografem i ma miłe mieszkanko, które dzieli ze swym chłopakiem. Jest tylko jeden problem: jako jedyna na świecie kobieta-wilkołak musi skrzętnie przed nim ukrywać swoje odzywające się od czasu do czasu nieludzkie pragnienia i nocne eskapady. Adoptowana przez Watahę po tym, jak została ugryziona, Elena długo pozostawała rozdarta pomiędzy dwoma światami i targana nowymi namiętnościami, których nie potrafiła okiełznać. Jedyne więc co mogła uczynić, by nie utracić człowieczeństwa, to wyprzeć się tych nowych pragnień i uciec. Teraz jednak Wataha wezwała Elenę do powrotu, by pomogła w walce z nieznanym mordercą, który jest o krok od sprowadzenia zagłady na cały gatunek…

Kontynuacje seriali:
16.01.2014 - The Tomorrow People (1x10)
24.01.2014 - Pamiętniki Wampirów  (5x11)
24.01.2014 - Reign (1x09)
07.03.2014 - Once Upon a Time in Wonderland  (1x09)
10.03.2014 - Once Upon a Time (3x12)

Źródła: paranormalbooks.pl , lubimyczytac.pl , eska.pl , filmweb.pl

Bractwo Czarnego Sztyletu

Bractwo Czarnego Sztyletu to wampirza seria książek autorstwa amerykanki - J.R.Ward. Prawa do publikacji nabyło 17 krajów, co wydaje się niemałym sukcesem. Składa się z 11 części, z których przeczytałam tylko dwie, albo można też powiedzieć AŻ dwie. Natknęłam się zupełnie przypadkiem na tą serię i nie miałam pojęcia czego się spodziewać, a jako, że do fantastyki mnie zawsze ciągnie nie uważałam czytania tej książki za stratę czasu.  Jak się później okazało - myliłam się.

Na początku w oczy rzuciły mi się imiona bohaterów; Zbhir, Ghrom, Tohrtur, gdzie wystarczy usunąć literkę 'h' i powstaje normalne słowo.  Ta prostota  nie przypadła mi do gustu, szczególnie takie imiona jak: "Pan X" "Pan O" "Pan U". Jednakże imiona pomimo iż są kpiną z ludzkiej kreatywności są tu najmniej ważne.

Jest to rodzaj serii, gdzie występuje surrealistyczna idea, że każdy, po kolei się zakochuje. Czasem nawet więcej niż jedna osoba w tym samym czasie. Występuje wiele wątków miłosnych, każdy inny, ale każdy kończy się tak samo - co po pewnym czasie jest nużące. Nie występuje tu atmosfera napięcia i wyczekiwania, aż bohaterowie w końcu się ze sobą zejdą, którą sobie bardzo cenię. Idą ze sobą do łóżka w ciągu jednego, maksymalnie 3 dni od poznania się. Czyli, krótko mówiąc - pozornie niewinne, łatwe kobietki, znajdują sobie pozornie groźnego mężczyznę o wrażliwej duszyczce i na każdym kroku konsumują swój związek. Śmiertelniczka zakochana w wampirze itd. Jako, że ja osobiście kiedy czytam książkę erotyczną i jest tam zdecydowanie za dużo scen dla dorosłych, znużona nimi zaczynam je pomijać, ten słabo rozwinięty wątek romantyczny całkowicie mnie zawiódł. Jak wiadomo, w książce każda miłość jest odwzajemniona, co nie ma żadnego oparcia w rzeczywistym świecie - mimo, że lubię fantasy, trochę realizmu musi być. Pewna sytuacja, żeby nie spoilerować nie zdradzę jaka, wzbudziła we mnie wielką nadzieję. Nareszcie, choć jedna rzecz, która nie jest cukierkowa, słodka i przereklamowana ! Jedna niesielankowa rzecz, sprawiła, że się uśmiechnęłam, że uwierzyłam w tę serie. Tym bardziej wyobraźcie sobie mój zawód gdy autorka odkręciła całą tą akcję za pomocą nadprzyrodzonych mocy, które wcześniej wydawały się niemożliwe!  Fantasy tak, sielanka i cukierkowość- stanowczo NIE!

Kolejną rzeczą jaką chcę skomentować są sami bohaterowie. Banda impulsywnych, groźnych, morderczych i niebezpiecznych facetów, którzy nie boją się zupełnie niczego, a nocami wychodzą walczyć ze złem. Może nie byłoby to takie złe, gdyby Ward dodała do ich postaci trochę naturalności. I, może to tylko moje odczucie, ale przez cały czas wyczuwałam jak sztucznie kreuje ona ich postaci. Oni są źli, niebezpieczni, boją się ich, ale na potwierdzenie tego nie opisała niczego oprócz ich mrożącego krew w żyłach wyglądu i spojrzenia. Wydaje się, że bardziej naturalnie wypadły czarne charaktery ( taaa.. straszniejsi od strasznych) - czyli Reduktorzy. Banda jasnowłosych świrów, którzy mordują dla przyjemności co popadnie. Szaleńcze plany zabicia Bractwa przez Pana X,Y,Z, czy jakie jeszcze będą literki w następnych częściach. Zastanawiające jest, że skoro jest ich tak wiele, każdy nazywa się literką, to że nigdy nie zetknęły się dwie te same... ciekawe co by było, gdyby ta seria miała więcej niż 11 części i zabrakło alfabetu. Może cyfry? Panie C1? Otóż to są postaci, które mogą przerazić. A raczej mogłyby gdyby same opisy ich przygód nie były tak przeraźliwie nudne. Wtrącenie: Miejsce im nie pasuje.
Wtrącenie2: Szukają działki
Wtrącenie3: Ta działka im nie pasuje
Wtrącenie4: Zaczynają budowę na innej działce, szczegółowo opisując gdzie się znajduje i jej udogodnienia.
Wtrącenie5: Budują na działce, szczegółowo opisując wszystkie czynności temu towarzyszące.
Nie wydawało się to szczególnie absorbujące. Jednakże po pewnym czasie, pomijając to co już wspomniałam, bohaterów nawet da się lubić.  Właśnie sympatia do tych bohaterów pomimo niektórych wad może przyciągnąć do tej serii.

Reasumując, Bractwo Czarnego Sztyletu jest połączeniem zmierzchowych, sielankowych miłości z opisami walk, z których( a jakby) wszyscy wychodzą cało i ze scenami erotycznymi. Jeśli ktoś lubi romansidła z rozbudowanym wątkiem romantycznym - nie polecam. Ocena 1/10

W świecie wampirów

Wszystkim jest zapewne znana tematyka wampirów w literaturze, która większości fanom fantasy już się przejadła.  Wiele osób swoją przygodę z tą tematyką zaczęło od sławnego "Zmierzchu" Stephanie Meyer. Dla 14-latek, które wcześniej nie przepadały za czytaniem, ta książka była jak objawienie - przyciągnęła je do jakże niepopularnego w niektórych kręgach hobby - czytania. I to jest największy plus Zmierzchu; sprawia, że nastolatki dostrzegają przyjemność w składaniu liter, a nie tylko żmudny obowiązek szkolny. Jednakże jest jeszcze opozycja tej książki - czyli wszyscy krytycy i osoby, które mają większe obeznanie w literaturze. Dla nich, książka ta jest zbyt dziecinna, by mogli ją pozytywnie ocenić. Osobiście już wyrosłam dosyć dawno z tej serii, gdyż poznałam więcej wspaniałych, bardziej ambitnych książek. Zmierzch zapoczątkował moją manię fantasy, lecz jestem prawie pewna, że nigdy już do niego nie wrócę. Po kilku latach przebrnęłam już przez wiele wampirycznych opowiastek, było między nimi dużo różnic, jednak schemat pozostawał ten sam: śmiertelniczka zakochana w wampirze. Wśród  tych wszystkich książek, wyróżnia się najbliższa mojemu sercu "Akademia Wampirów" Richelle Mead i to właśnie dlatego, że mimo upływu czasu i kolejnych "zaliczonych" książek pozostaje ona moją ulubioną serią, zdecydowałam się zacząć bloga właśnie od niej.

Seria składa się z 6 części oraz z osobnej, także 6-częściowej historii, która jest kontynuacją AW "Kronik krwi". Pierwsza część Akademii Wampirów wprowadza nas do świata przedstawionego w powieści, opowiada o przyjaźni dampirki(półwampira) Rose i morojki(wampira) Lissy, które z pewnych, dla nikogo innego nie zrozumiałych powodów uciekają z Akademii. Poznajemy je w momencie, gdy zostają schwytane. oraz rozpoczyna najlepszy wątek romantyczny jaki w życiu czytałam. Nie jest to "zmierzchowa" miłość, nie polega też na tym, że do razu wskakują sobie do łóżka. Atmosfera jest pełna pożądania, które nie znajdzie ujścia szybko. O, nie. Wyczekiwanie i napięcie - to jest to, co sprawia, że nie jest to typowo erotyczna książka bez akcji. O ile pierwsza część wzbudza naszą ciekawość, druga znacznie bardziej przyciąga nas do lektury. Zaś jeśli chodzi o trzecią - nie znam osoby, która zdołałaby  porzucić tę serie kończąc na niej. Później nie istnieje dla nas żadna siła zdolna nas od niej oderwać. Nie można tej książki oceniać za pojedyncze części, ta 6-częściowa historia pełna przygód stanowi jedną wielką całość, która do nas przemawia. Mead Richelle miała pole do popisu i pewnie sądzicie teraz "skoro tych części jest tak wiele, to pewnie przynudza". Skądże znowu ! Rose, główna bohaterka wciąż popada w nowe kłopoty, żeby nie przejedli nam się starzy bohaterowie autorka wprowadza też nowych, przenosi akcję do różnych miejsc byśmy nie byli znużeni. Wciąż dzieje się coś nowego, w niektórych momentach nie da się oderwać oczu od książki, a potrzeby fizjologiczne schodzą na drugi plan.

Stereotyp powiastki o wampirach? Moroje żywią się krwią. Dampiry są strażnikami, którzy ich strzegą. Strzygi to złe istoty, żywiący się krwią wyżej wymienionych, z którymi walczą dampiry. Nie ma tam ludzi. Nie ma cukierkowych miłostek, ani typowych wampirzych kompleksów.

Stereotyp szkolnej opowieści? Autorka nie przynudza opowiadając o zajęciach, szkoła pełna skandali i plotek, stołówka podzielona na grupy- jak w normalnym, amerykańskim filmie... ale nie do końca.

Jak w każdej ocenie książki powinnam zamieścić tu wady. Na prawdę chciałabym. Dobry recenzent przedstawia dobre i złe strony. Ale jestem jeszcze amatorką. Potrafię obrzucić błotem książkę, która marnowała mój czas, ale w wypadku Akademii.. naprawdę, fakt, że ubóstwiam tą serie nie pozwala mi dostrzec minusów. To jak zauroczenie - nie dostrzega się wad, dopiero po rozstaniu, czyli w tym wypadku zmianie gustu.  To jedyna seria, której nie mogę nic zarzucić, bo w każdej innej wyraźnie widzę wady.  I prawdopodobnie jedyna na tym blogu, której mogę dać maksymalną skalę ocen: 10/10.

Początek

Pierwszy wpis jest zawsze najtrudniejszy dla blogera, tak samo jak pierwszy rozdział dla pisarza. Każdy blogger i autor rozumie ten dylemat, bo to właśnie od pierwszych zdań zależy, czy sprawi się dobre wrażenie. Jeśli początek nie przyciągnie czytelnika, cała reszta zostaje przez niego skreślona.

Blog przeznaczony jest dla fanów literatury romantyczno-fantastycznej, a co będzie zawierać dowiecie się z czasem. Myślą przewodnią są oczywiście romanse, często o tematyce fantastycznej; książki i ich ekranizacje, nowinki i zapowiedzi.  Jeśli są jakieś tematy, które chcecie bym poruszyła w moich postach - proszę pisać, na pewno postaram się je zrealizować.

Zapraszam do obserwowania mojego bloga. ;)